Så var det plutselig jul! -igjen

Eg kan ikkje tru det! Det er søren meg berre fire bloggpostar sidan eg sat og fryda meg over fjorårets dalande førjulssnø. Når det gjeld julesnø blir forretsen Volda slått langt ned i støvlane av Jessheim. Julestemninga på Romerike fhs har heller ikkje vore til å klage på, med opprop og ord for dagen pluss “dangens julesang” kvar morgon i peisestova (ca. 20 steg frå rommet mitt, ganske praktisk). Eg må faktisk seie at viss det er noko folk på Romerike kan – ved sidan av teater, musikk og teaterdesign, så må det vere å skape julestemning.

Det byrja vel sånn skikkelig i slutten av november, då skulen såg Fanny og Alexander på Nationaltheatret. Det var rett og slett heilt fantastisk. Ein skal vere ganske kaldblodig for å ikkje kome i julestemning av det teaterstykket, for å seie det slik. Elles har det vore fyr i peisen på peisestova nesten konstant sidan 1. desember, og det har i alle vi i internat B-gjengen passa på å nyte godt, i og med at peisestova er mest “vår” stove, sidan vi ikkje har noko felles buareale anna enn eit ca. 8 kvm stort kjøken.

Dette kjøkenet har vi forresten nytta svært flittig no i førjulstida. Som sjølvutnemnd kalendarsjef – eller kalendarpresident, om du vil, sørgde eg for at B-internatet fekk den kjekkaste adventskalendaren på heile Romerike. Den var tilogmed ganske velorganisert, etter “secret santa” eller “hemmeleg venn”-prinsippet, der ein trekkjer éin person som ein skal lage ei anonym gåve til. Kvar dag trekte vi ein person som fekk opne si gåve og gjette kven det var frå. Dette førte til at alle på internatet fekk ei spesiell og personleg retta gåve, som dei fleste vart ganske  fornøgde med. Eg fekk til dømes små julekuler og glitterstjerner som er fine til å pynte julekort og slikt med. Og adventskalendaren hang altså på kjøkenet.

Heilt sidan september har mange på B hatt eit sterkt ønske om at heile internatet skulle samlast på kjøkenet ein gong – litt for å sjå om alle 25 faktisk kunne få plass der inne, og litt fordi det nødvendigvis ville bli ekstremt koseleg og intimt (det er jo det folkehøgskule handlar om). På grunn av kalendaren fekk vi oppfylt dette ønsket kvar dag i desember. Logisk nok kunne ikkje alle møte til kalendartrekning kvar dag, men det var eit par gongar alle var der, og med litt godvilje og eindel armar og bein klarte vi faktisk å skvise alle inn.

Elles hadde vi pynta det vesle kjøkenet med både juletre (på kjøleskapet) og glitter og lys og julestjerne og raud teip, i tillegg til store mengder gløgg og peparkaker.

Det kan forresten vere artig å nemne at antal juletre på skulen på merkeleg vis har auka kvar torsdag og laurdags natt i løpet av desember. For å forstå kvifor bør ein kanskje vite at torsdagar og laurdagar er “utedagar” på Romerike og at det mellom skulen og Jessheim finst eit ganske stort juletreutsalg. Eg har heldigvis ikkje hive meg på denne ta-med-eit-juletre-heim-trenden, men eg kan sjå for meg at eg også ville blitt ganske betutta om eg vakna opp med ei edelgran på rommet.

Det aller koselegaste med førjulstid på Romerike må vel vere juleavslutninga siste skuledag (dagen før heimreisedagen). Avslutninga byrja klokka fire med pynta julemiddag, både for elevar og lærarar med familie og tidlegare ansatte. Etter desserten (riskrem, sjølvsagt) var det ei lita pause der alle trilla rundt og venta på underhaldninga i storsalen. Etter underhaldninga var det skikkeleg juletregang (eg fekk stå i den innerste ringen!) og etter det kom julenissen og delte ut gåver. Og då alle trudde at kvelden var slutt, var det dekt opp fullt julebord med kaker og konfekt og heile pakka i matsalen. Lufta var så full av julestemning og nestekjærleik at det var til å bli reint lykkeleg av.

Så vart vi altså brått og brutalt rivne ut av idyllen i “bobla” for å fare heim på juleferie, men det jo litt godt å vere heime også.

Barneteater

I dag har vi hatt premiereframsyning for ein heil gjeng smårollingar på 3 til 5 år. Dei siste to vekene har eg og 8 andre frå musikkteater altså jobba med barneteater, og laga ei barneframsyning med Disneyfilmen Oppdrag Nemo (Finding Nemo) som utgangspunkt. I vår versjon blir Nemo (som eg forresten spelar) fanga av Kaptein Sabeltann og piratane hans, og til slutt klarer pappa Frode å redde han med hjelp frå m.a. ein kjempeblekksprut.

Stykket inneheld eit par grove logiske “feil”, som til dømes at Kaptein Sabeltann og piratane uten problem held til under vatn, men det såg ikkje ut til at nokon av ungane tenkte over det. Den største bresten kjem på slutten etter at Nemo er redda og blekkspruten inviterar til fest i Blekkspruthagen, når Kaptein Sabeltann kjem og seier: “kan ikke vi også få være med? Men vær så snill, vi har pepperkaker!” og alle blir glade.

Ungane såg uansett ut til å elske det, sjølv om nokre av dei måtte gøyme seg og gråte litt fordi Kaptein Sabeltann og haien var så skummel. Det er kjempeartig å spele for så små folk, for dei er liksom så med heile tida. Om eit par timar skal vi ha skuleframsyning, og då blir nok responsen litt annleis – men kjekt blir det uansett!

Eg spelar forresten trommer på heile tre songar, mellom anna havfrueversjonen av Spice Girls-songen Wannabe. Eg har aldri spelt trommer før, så dette er på ein måte gjennombrotet mitt på den fronten. LITT tøft.

Ein ny kvardag

Nok ein gong har det gått i overkant lang tid sidan sist eg oppdaterte bloggen. I mellomtida har eg gjort meg ferdig med russetid, eksamenstid (med ein overraskande kjekk eksamenskonsert), vidaregåande generelt, sommarjobb, Utøya (der eg fekk helse på sjølvaste statsministeren) og nok ein lang USA-tur – som eg har ganske mange kjekke bilete frå som forhåpentlegvis kjem ut her før eller sidan.

No har eg flytta til Jessheim og starta ein ny (og betre) kvardag. Ikkje som harrynazist altså, men som folkehøgskuleelev på Romerike fhs. Her går eg musikkteaterlinja saman med 17 andre sprudlande og motiverte ungdommar og 2 artige, søte og motiverande lærarar. Heile skulen har fokus på teater og musikk, med linjene kostyme og teatersminke, lyd og musikk, lysdesign, scenografi, teater og musikkteater. Her er med andre ord i overkant av 100 elevar med like interesser og såpass mykje sjølvironi, motivasjon og pågangsmot at eg trur dette kan bli eit kjempeår!

Vi har faktisk gjort ganske mykje hittil, både i klassa og med alle på skulen skulen. Allereie etter første veka vart heile skulen kasta ut på operataket for å vere statuer etter éin dag med førebuing. Vi var altså slike statuer som ein ofte finn i syden, slike som bevegar seg og gjer noko rart om du gir dei pengar. Eg og Marte i klassa var gamle, pripne overklassebedehusdamer med tekoppar og såpebobler. Vi fekk overraskande mykje god respons, spesielt frå damer 50 pluss. Og så var det mange turistar som tok bilete av oss og gjorde rare ting for å få oss til å le, så vi fekk altså kjenne litt på “gardistfølelsen”.

Elles har vi vore på Eidsvoll og leika grunnlovsfolk og i Oslo og sett både Jesus Christ Superstar og Peer Gynt.

Det bør forresten også nemnast at den nye kvardagen min er mykje sprekare enn den gamle, med både jazzdans/hiphop og argentisk tango, i tillegg til den obligatoriske musikaldansøkta kvar veke. Dessutan joggar eg på eiga hand også. Eg har lova meg sjølv at dersom eg ikkje klarer å fortsette og vere så nestenflink som eg er på joggefronten no, skal eg byrje på valfaget “kom i form med Haldis”. Men eg skal nok klare å kome i form med meg sjølv inntil vidare.

I tillegg kan det nemnast at eg har ein kjempekjekk romkamerat og 24 andre herlege sambuarar som eg kan skrive meir om seinare.

Slik er elevane på Romerike.

Hallo, kjære blogg, lenge sidan sist!

Eg må innrømme noko: Eg har faktisk gløymt at eg hadde blogg. Det er eigentleg veldig synd, for eg har opplevd veldig mykje dei siste månadane som er verdt å skrive blogginnlegg av. Her er ei oversikt over det viktigaste:

Desember: Advent og jul (sjølvsagt). Mykje familie (sjølvsagt). Klassa hadde eit julespel på oppdrag frå Ørsta torg som vart kjempekjekt (sjølvsagt). Eg fekk ein saksofon (no skal eg slutte å seie “sjølvsagt”).

Januar: Pappa vart 50. Mykje kake og mykje familie.

Februar: Eg vart ferdig med enda eit musikksæremne, denne gongen munnleg. Eg søkte og kom inn på 7 folkehøgskular, og bestemte meg til slutt for å seie ja til musikk og teater på Romerike. Musikklinja hadde sin årlege musikal og var på “turne” heilt til Ulsteinvik. Eg sang solo for første gong. I vinterferien reiste familien til Funäsdalen i Sverige (som vanleg), og sto på ski heile veka.

Mars/april: Eg vart “ekte” politikar. Klassa reiste på tur til London, der eg mellom anna såg tre musikalar, handla mykje og hadde bursdag 1. april. I tillegg vart eg ferdig med enda eit særemne, denne gongen i norsk. Har fullstappa programmet for sommarferien allereie, og har altfor mykje å sjå fram til. No er det påskeferie, og eg har byrja å pynte russebuksa mi, hittil med bokstavar i glinsande stoff, stykemerke, paljettar, perler og tekstilmaling.

Til slutt litt ekstra mange bilete frå London:

Åja, ja, det va ditta særemnet, ja. Javelja. Okei. (Diverse tørrpreik)

No sit eg altså her og skal skrive musikksæremne – eller ”fordjupingsoppgåve i musikk i perspektiv”, som det så fint vert kalla i desse reformasjonstider - tre veker etter tida. Det er litt rart/skummelt/artig/vedmodig at dette er noko eg har så mange aversjonar mot å gjere at eg faktisk endar opp med å skrive på bloggen min i staden.

Elles las eg eit par konsertmeldingar frå kyrkjekonserten som vi (musikklinja) hadde sist torsdag. Konsertmeldingar av slike konsertar blir eigentleg aldri heilt rettferdige for alle som er med, sidan det er så altfor mange som fortjenar omtale. Men denne gongen var vel eg ein av dei heldige, kan ein seie. I Sunnmørsposten i dag står det: 

I kyrkja må sjølvsagt barokkepoken vere representert. Og den gode barokklangen og –rytmen fekk eit mindre kor, dirigert av Kristin Øye Gjersdal, fram.

     Denne unge dirigenten var også ein mykje brukt klarinettist under konserten. Svært lovande musikar, som berre eit par gongar fekk visse problem med det vanskelege registerskiftet på dette instrumentet.

 

Det var riktignok flisa og ikkje “det vanskelege registerskiftet” eg hadde visse problem med, men denne omtalen var eg gankse fornøgd med (særleg dette med “svært lovande musikar”). Magne I. Våge pirkar ofte, men det er meir eller mindre slik det skal vere. Det er alltid kjekkare med konstruktiv aviskritikk enn med refererande konsertartiklar som kun seier at den og den spelte det og det og at alt var bra (her bør spesielt Møre føle seg treft). Dette er fyrste gong eg opplever “ekte” konstruktiv aviskritikk om meg sjølv, og følelsen av å bli teken seriøst er veldig god.  

Eg har ved fleire høve lova meg sjølv at eg ikkje skal tørrsnakke om vêret på bloggen min, men nok ein gong vert freistinga for stor. Det siste døgnet har snøen nemleg dala ned i eitt sett, og julestemninga ljomar over alle fjordar og fjelltoppar. Folk kallar det “snøstorm”, men det er sjølvsagt berre fjas. I går etter gymtimen laga eg ein snømann ute i stormen. Eg har lova meg sjølv at dersom det lar seg gjere, skal eg ut og stå på ski i morgon. Dersom eg blir ferdig med særemnet.

 

Særemnet, ja. Jessdå. Det skal eg jobbe med no. 

 

Eller etterpå, for akkurat no kimar introen til “20 spørsmål” ut frå radioen! Konsentrasjonsevna får nok kvile seg bittelitt til.

Fjortissar og andre tissar

(Nei, eg skriv vanlegvis ikkje fjortis med to s-ar.)

I går lot eg meg rive med til min første fjortissøskenkrangel med Marit, som mellom anna inneheldt kake i trynet og sennep i håret (mitt). Det siste førte til at eg måtte dusje før eg for på trening (ja, trening!), men opplevelsen var verdt det. Før eller seinare (i mitt tilfelle sistnemde) må ein jo ha ein fysisk fjortiskrangel. I alle fall når ein er jente.

Sidan eg har fått meg ny datamaskin, vil eg feire min inaktivitet på bloggen med å legge ut bilete frå USA og Praha i nærmaste framtid. Lovar. Kanskje.

S Club 7

I forgårs gjenoppdaga eg plutseleg S Club 7. Det var heilt tilfeldig, for eg sat berre på rommet mitt og hadde besøk av Ingvil og heldt på å gjenoppdage Smurfehits, då eg brått streifa borti mappa merka “S Club 7″. Sjølvsagt klarte eg ikkje å halde fingrane unna, og ved dei første tonane på S Club Party og Bring It All Back strauma alle minna frå 5. – 6. klasse på.

Dette var tida då den største bekymringa i kvardagen var om heimkunnskapslæraren ville finne ut kva vi hadde putta i maten hennar og den største byrda det kontinuerlig rotete rommet som stadig måtte ryddast. Og dei største idola var sjølvsagt S Club 7. Dette var gruppa med dei tynnaste, penaste folka med minst kle, kulast musikk med ekstremt meiningsfulle tekstar, dritkule musikkvideoar med heftig dans, og eigen TV-serie som måtte sjåast kvar dag. Er det rart eg var megafan?

Etter å ha høyrt ein del på S Club 7 dei siste to dagane, kom eg på at eg kunne finne musikkvideoane deira på YouTube. Her er den første eg såg, til det som sannsynlegvis var den songen vi høyrde mest på, Bring It All Back: (Legg merke til nittitalsfaktene. Damer i stringbikini på rulleskøyter og sånn.)

Eg fann også eit særs artig liveopptak i ekte harryjulestil:

Den finaste akebakken i heile Volda

I går var det påskeferie. Det er det ikkje i dag, og ikkje i morgon heller, og synd er det. Men herlegheit, for ei fin påske det har vore – og då tenkjer eg ikkje spesielt på mi påske, men på påska generelt. Det som overraska meg mest, var vêret. (Nei, dette er ikkje eit blogginnlegg med mykje tørrprat om vêr, og heller ikkje om klima og global oppvarming.) Eg kan ikkje hugse sist vi hadde så klisjétypisk påskevêr. Likevel var eg ikkje på ski ein einaste gong i løpet av påska. Det er nesten litt flaut å kalle seg skientusiast og ikkje fare på fjellet i påska, men slik er det altså. Det som reddar meg, er at eg var på fjellet heile vinterferien.

Men foreldra mine var spreke og kom seg ut med ski på beina, og dei kunne begeistra fortelje at nokon hadde køyrt med trakkemaskin heilt frå bommen, opp til Melshornet. Diverse høgtidlege familiesamankomstar og ein god del giddaløyse gjorde at eg ikkje kom på å kome meg ut før siste dagen i ferien – i går. Men steik, kor gøy det var!

Eg tok med meg rattakebrett og iPoden og gjekk oppover, forbi alle dei andre akebrettspora, forbi Prestesætra og langt oppi gokk, betre kjent som “opp til flata”. Først var målet mitt å kome meg opp til Dinglavatnet, men det var to faktorar (oioioi, no føler eg meg smart) som gjorde at eg ikkje gjekk heilt opp; For det første var det ganske seint på ettermiddagen, og mørkret kom overraskande fort, og dessutan var det mykje mørk skog på alle kantar. For det andre hadde eg ei ganske lang, flat strekning framføre meg, og flate bakkar er jo ikkje akkurat det mest utfordrande og adrenalinkickande når det gjeld aking. Så eg stoppa altså då eg var komen ca. opp til flata. Eg snudde akebrettet, humpa meg oppå, shuffla fram ein brukbar song på iPoden og heiv meg utfor. Kjempekjekt!

Kjektkjektkjekt. Eg ergrar meg grøn over at eg ikkje fann ut kor kjekt dette var før siste dagen i påskeferien, men det får berre vere slik. No veit eg det uansett til neste år. Eg tok meg i alle fall ein tur opp i dag òg, og i dag var det ekstra kjekt, for eg fekk med meg Mari. Ho overraska meg med å plutselig stå i gangen og sjå ut som en svært sjarmerande, stor unge. Vi gjekk berre ca. halvveis opp til Prestesætra, men etterpå bestemte vi oss for å sjekke ut potensielle akebakkar i nærområdet. Sidan mine lokale geografikunnskapar ikkje er heilt på topp, og Mari var så dum at ho stolte på meg, enda vi opp nede ved rekkehusa. Men kjekt var det likevel, sjølv då Mari etter å ha sagt hadet, la til: “Herregud, vi kunne jo ha heldt på slik heile påska!”

For å krydre teksten litt, tek eg med eit bilete frå då eg, Sunniva og Henrik vassa oss ”opp til flata” rett før påskeferien:

Regelrette og uregelrette SÆRnamn

I går kveld pønska eg og Ingvil ut eit nytt og særs nyttig bidrag til det norske grammatikkuniverset: reglar for inndeling av særnamn. Reglane er inspirert av skikkane frå 1600-talet der ein gjerne skreiv namna til personar ein ville ære ekstra høgt med to store forbokstavar, t.d. JEsus. Vi tenkte at vi skulle vidareutvikle denne fine skikken som no har døydd ut, og innføre ein ny skikk der ein skriv namna på folk ein likar, vennar og familiemedlem og slikt, med tre store forbokstavar. På denne måten kan ein uttrykkje svært mykje berre med nokre få bokstavar. I staden for å skrive søte, snille, kjekke og forståelsesfulle Ingvil, kan eg berre skrive INGvil, og lesaren vil med ein gong forstå all den kjærleiken som ligg i dei tre første bokstavane.

Vi kom raskt på at dei tre første bokstavane i namnet til INGvil faktisk utgjer heile den første stavinga. ING-vil. Difor er det logisk at INGvil er regelrett, og at alle dei særnamna der dei tre første bokstavane ikkje utgjer kun den første stavinga, er uregelrette. Men vi fann fort ut at dei finst det ganske mange av, og difor valde vi å dele inn dei uregelrette særnamna i ulike kategoriar, eller klasser:

Underregelrette særnamn

Overregelrette særnamn

Delregelrette særnamn

Mindreverdige særnamn

Dei underregelrette særnamna er nesten regelrette, men ikkje heilt, og difor valde vi altså å kalle dei underregelrette. Dette er namn der dei tre første bokstavane ikkje dekkjer heile den første stavinga, t.d. MAGnulf. Dersom MAGnulf skulle ha vore regelrett, måtte det vere MAGNulf, og det blir jo feil. Difor er MAGnulf underregelrett. (No lurer du kanskje på kvifor eg brukar MAGnulf som eksempel, i og med at det er eit ganske spesielt namn som berre er tildelt 10 personar i dette landet, men det er altså fordi ein av desse 10 er far min, og då er det logisk at det er han eg refererer til når eg skriv MAGnulf.) KRIstin er også underregelrett (vel, det verkar kanskje litt patetisk at eg skriv mitt eige namn med tre store forbokstavar, men det hadde i alle fall vore patetisk om eg ikkje hadde gjort det, då nokon kunne ha teke meg for å vere emo eller noko slikt).

Dei overregelrette særnamna er, som namnet seier, litt for mykje regelrette. Overregelrette, rett og slett. Dette er namn der dei tre første bokstavane overlappar staving nummer to, som i JUDit og KÅRe. Dersom dei skulle ha vore regelrette, måtte det ha vore JUdit og KÅre, og det hadde jo blitt litt urettferdig, sidan vi dermed signaliserer at vi ikkje er gladare i personane enn folk var i JEsus på 1600-talet.

Delregelrette særnamn er enkelt og greit namn som er uregelrette og har minst 3 stavingar. Vi lurte først på om vi skulle forby dei, men så kom vi på vår kjære SUNniva, som då sikkert ville føle seg lettare krenka. Difor valde vi å kalle desse namna delrette særnamn, altså særnamn som er delvis regelrette.

Så kom vi på at det faktisk finst namn på berre to bokstavar, og kanskje til og med nokre med kun éin bokstav.  Jo, for eksempel. Desse namna har jo rett og slett ikkje kapasitet til tre store forbokstavar. Sidan vi ikkje kjenner nokon med namn på kun to bokstavar, såg vi ikkje noko problem i å kalle desse namna for mindreverdige særnamn.

Ein kan jo sjølvsagt nytte dette andre vegen òg, ved å la vere å skrive stor forbokstav i namna til folk ein ikkje likar, som hitler, men vi har ikkje formulert nokon fast regel på dette. Endå.

Vi har bestemt oss for å formulere desse reglane litt meir formelt og sende brev til Språkrådet med forslag om innføring. Vi er i grunnen ganske spente på svaret, om vi i det heile får eit.

Pianotrend 3

Så har eg hive meg på pianotrenden (sjå her og her), eg òg, og skaffa meg eit flunkande nytt digitalpiano, Yamaha CLP-240. Kanskje eigentleg litt i seinaste laget, men betre seint enn aldri. I heimen har vi nemleg planlagt å kjøpe piano i ca. to år no, men det har liksom aldri skjedd, før 30. november i år.

Eg fekk hjelp av Ingvil og Trude til å “spele det inn”, med nokre ikkje heilt vellukka bluesimprovisasjonsforsøk og litt blaspeling ifrå boka som følgde med.

Mamma har tulla litt med at pianoet har fått stjernenykker etter at sjølvaste Henrik Koppen har vore her og spelt på det, ikke berre éin, men opptil fleire gongar, til og med. Eg berre fnys når ho seier det, eg likar ikkje at pianoet mitt får nykker over at nokon annan enn eg har spelt på det. Mitt piano. MITT. Dessutan er det jo mange andre sjølvaste personar som har spelt på det, utan at det nødvendigvis har hatt så mykje å seie. Ta til dømes sjølvaste Ingvil Håberg eller sjølvaste Trude Brandal, sjølvaste Øystein Øye eller sjølvaste Sigrid Øye Gjersdal.

Sigrid og Marit synest det er ganske morosamt å “lure” oss andre til å tru at dei spelar medan pianoet spelar ein av dei innspelte songane som står i boka. Eg likar å lure dei andre til å tru at eg “lurar” dei, ved at eg spelar ein av dei songane som står i den boka medan eg smiler litt lurt. Alltid like morosamt, men nokre gongar kan det vere noko frustrerande dersom dei fortsatt ikkje trur meg etter at eg har avslørt meg. Pianoet har mange andre snedige funksjonar også, USB-tilkoplingsmoglegheiter og slikt. Og ein DDE-knapp. Eg veit ikkje heilt kva den er til enda, men den lyser raudt og seier “her blir det liv, rai, rai” når eg trykkjer på den. Neida. Men den lyser i alle fall raudt.

I heile år (og eigentleg i fjor òg) har eg brukt det at eg ikkje har piano, men berre eit lite fislekeyboard, som unnskyldning når eg ikkje har øvd på pianoleksa mi (dvs. om lag kvar veke). No har eg ikkje denne unnskyldninga lenger. Det er litt surt, men eg får berre bite det i meg og øve litt no og då, sjølv om det er så mykje anna eg heller ville ha spelt i staden for dei keisame standardskulepianomelodiane. No har eg dessutan fått alle Alle tiders sangbok-bøkene i julegåve, og då hadde det jo vore litt kjekt å øve seg litt på besifring og sånn.

Det som er så greit med eit piano, er at det berre står der, klar til å bli spelt på. Ein treng ikkje å pakke det opp og varme det opp før ein kan spele skikkeleg på det, som med ein klarinett. Ein treng ikkje tørke pianoet når ein er ferdig med å spele på det, heller. Dessutan finst det piano omtrent alle stader der ein treng å spele piano. Difor slepp ein pianospelar (eller pianist, om du insisterar) å ta med seg pianoet sitt overalt. Det hadde forresten kanskje vore litt mykje styr om pianistane måtte hatt med seg pianoa sine over alt, men berre tenk på dei som spelar kontrabass. Og sjølvsagt dei som spelar klarinett, for spør du meg, er det nesten unødvendig mykje styr å skulle ha med seg instrumentet over alt, i alle fall på skulen, når vi må skifte klasserom og bygg og sånn heile tida. Og dersom eg skal noko rett etter skulen, kan eg ikkje berre legge klarinetten igjen på skulen og håpe at den vil ligge der og vente på meg neste dag (den var trass alt ganske dyr).

Pianoet står der altså heile tida, klar til å ta imot meg om eg skulle ville spelle litt (det med to l’ar i “spele” kom automatisk, faktisk), dersom det ikkje er oppteke. For eeeigentleg er det ikkje berre mitt piano. Men eg likar å late som.

Sminkedokkene på tur

Sjå føre deg dette: To pent pynta jenter med høghæla støvlettar, kvar sin trillekoffert og ei stor (og ganske tung) fruktkorg, trippe om bord på Lauvstadferja. Dersom du då var ein ferjevand person frå “den andre sida”, ville du kanskje tenkt noko slikt som “kva har desse jentene på Lauvstad å gjere?” eller “huff, desse stakkars, urbane sminkedokkene som ikkje veit kva dei går til”. Det var i alle fall det eg og Ingvil såg for oss sto i hovuda på folk då vi entra 16.15-ferja til Lauvstad sist laurdag. Kanskje nokre tenkte “så kosleg at utanforståande folk kjem for å sjå på adventsfesten vår!”, men det verka ikkje slik, i alle fall ikkje då vi bar med oss all bagasjen opp i øvste salongen og gav oss til å posere med fruktkorga framfor kamera, før vi byrja å rote opp i koffertane etter sminke og spegel fordi Ingvil ikkje hadde sminka seg endå.

Sjølve adventsfesten var faktisk mykje betre enn forventa. Eg og Ingvil var kanskje dei som lo høgast på alle Henrik-sketsjane, og i alle fall dei som song aller finast på Det lyser i stille grender (så fint at alle snudde seg og såg på oss, faktisk). Og så vann bestemora til Henrik den deilige fuktkorga med alle dei reine mandarinane.

Etter festen og adventsryddinga for vi (eg, Ingvil, Henrik, og syskenbornet hans, Edvin) opp i garasja og la oss til i sovesofaen og såg på Mumfie, heilt til vi sovna ut på natta ein gong. Vi sov nydeleg godt, og det kom ingen hjort eller gaupe og fortyrra oss.

Middag fekk vi også, deilig hjortegryte og dessert og greier. Og så rakk tilmed eg og Ingvil å ha ein syskenkrangel med broren til Henrik, som plutseleg fann ut at han ville spraye oss med snøspray. På ferja tilbake passa vi på å sjå litt meir ferjevande ut enn vi gjorde dagen før, noko eg synest vi klarte svært bra. Vi var til og med dei siste som forlet salongen då ferja skulle leggje til. Dette må gjentakast neste år!

Til slutt nokre grisedeilige bilete:

Kor mange skrivefeil finn du her?

Som dei fleste som les Møre sikkert veit, er avisa alltid full av skrivefeil. Eg har alltid berre smilt av dei og kanskje gjort bittelitt narr av dei. På framsida kan ein leike “finn 10 feil”. Sist laurdag fann eg denne vesle konsertmeldinga med veldig mange feil. Eg fann ca. 13 (det er litt vanskeleg å definere kva som er skrivefeil og kva som berre er dårlig nynorsk).

Litt lenger ute i avisa fann eg enda ei konsertmelding, skriven av same person, som berre var heilt elendig:

Ein skulle kanskje trudd at Noregs eldste lokalavis var litt betre enn som så. Eg trur Møre bør finne ein ny konsertmeldar.

Bortsett frå utallige skrivefeil, er Møre kanskje den einaste lokalavisa som klarer å lage førstesidestoff av at drilljentene i det lokale skulekorpset har fått seg nye sko til jul.

Menstruelle brødskiver og anna niste

Folk seier at eg er så tynn og at eg bør ete meir. Dette er ikkje sant;

1. Eg er ikkje overnormalt tynn, eg er berre lita, noko som gjer at det igrunnen finst lite av meg uansett korleis ein vrir og vendar på det.
2. Eg et mykje.

Dei som seier at eg bør ete meir, er ofte folk som sjølv ikkje et frukost før dei fer på skulen, og som dessutan ikkje har med seg verken skulemat eller pengar til kantina og difor ofte må drive og låne pengar med folk. Svært gjennomtenkt, ikkje sant?

Eg, derimot, et frukost kvar dag. I alle fall kvar kvardag. Det er ikkje så ofte eg klarer å få i meg så mykje, men eg synes frukost er viktig uansett. Og så drikk eg alltid te. Te er bra. Av og til drikk eg kaffi i staden for, men det er berre dersom eg er ekstremt trøytt. Eg prøvar å ikkje bli kaffiavhengig. (Vil helst ikkje ende opp som ho mamma.)

På skulen har eg alltid med meg minst to brødskiver, som eg alltid et opp. Ofte et eg dei opp før midttimen, og då må eg vanlegvis kjøpe meg ekstra mat i kantina for å ikkje bli svolten dei to siste timane. Men uansett kor mykje eg et på skulen, blir eg alltid svolten før eg kjem heim i halv fire-tida. Det slår aldri feil.

Ein dag i forrige veke tenkte eg at eg skulle ha med meg tre brødskiver pluss ein mandarin på skulen, slik at eg ikkje skulle bli så svolten som eg alltid blir før eg kjem meg heim att. I tillegg åt eg ekstra mykje til frukost. Det heile enda med at eg hadde ete opp alle dei tre brødskivene pluss mandarinen før klokka blei 11, og då kjøpte eg meg ein duo-yoghurt. Det var litt for å premiere den store magekapasiteten min, og litt fordi eg ikkje var mett.

Eg vart mett. Berre ikkje mett nok.

Sidan eg et så mykje brød, er sjølvsagt pålegg svært viktig for meg (til ein viss grad). Sidan eg ikkje er så overbegeistra for kvitost som mange andre i klassa mi er, har eg alltid noko anna, skikkelig spennande på skiva. Eg har diverse “periodar” der eg likar eitt spesielt pålegg meir enn dei andre pålegga. Kvar periode kan vare opptil ganske lenge. Dersom mange synes at pålegget mitt er litt merkeleg, varer ikkje nødvendigvis den aktuelle perioda like lenge som dei andre.

Under boysenbærperioda mi (som forresten varte ganske lenge og dessuan ikkje er heilt over enno) fekk eg mellom anna høyre at skivene mine var menstruelle. Den forrige appelsinmarmeladeperioda mi tok brått slutt då folk byrja å bemerke at appelsinskalstrimlane likna på larvar.

I år har eg (etter hukommelsen) vore innom m.a. desse påleggsperiodene:

• Honningperiode
• Leverposteiperiode
• Boysenbærperiode
• Appelsinmarmeladeperiode
• Primperiode
• Kokt skinke-periode
• Spekeskinkeperiode
• Ripsgeléperiode
• Skinkeostperiode
• Graslaukostperiode (!)
• Philadelphiaperiode
• Brunostperiode

Konklusjonen er at eg ikkje treng å ete meir enn eg gjer. Eg blir berre svolten uansett. Dessutan er det betre å vere liten og ganske tynn enn liten og tjukk. (Mari sa en gong at dersom eg hadde vore liten og tjukk, hadde ho ledd av meg. Difor passar eg til ein viss grad på å ikkje bli liten og tjukk).

Eg legg ut eit bilete av mp3-spelaren til Henrik.

Biletet måtte jo kome til nytte ein gong.

Sidan det i dag er 4 veker og ein dag sidan sist gong eg skreiv på bloggen min, tenkte eg at eg skulle skrive eit revolusjonerande blogginnlegg om eit verdsaktuelt tema. Det har eg altså gjort.

Kunstnaren Kristin

Her om dagen fekk eg utfalda meg litt på kunstfronten, saman med Mari. Vi visste ikkje heilt kva vi skulle finne på, og enda dermed opp med å leite fram papir i ulike storleikar og fargar, paljettar og vassmåling. Og sugerøyr.

Først måla vi kvart vårt bilete og pynta dei litt med nokre paljettar. Dersom vi hadde vore i barnehagen hadde barnehagetantene sikkert blitt svært glade i meg fordi eg dekte heile arket med måling. Det gjorde ikkje Mari. Dessutan brukte eg ikkje for mykje lim på paljettane.

Mitt bilete til venstre og Mari sitt til høgre. Vi vart samde om at våre bilete er mykje finare enn alle bileta til Henrik Koppen til saman.

Eigentleg hadde vi tenkt å bake, men kjøkenet var oppteke av visse andre som hadde tenkt same tanken. Difor laga vi heller kake av fimoleire då vi var ferdige med bileta. Bittesmå kaker i fine fargar. Etterpå fann vi ut at vi kanskje skal utvide kakeserien vår og melde den på UKM. Det hadde vore litt kult.

Kakeserien vår av fimoleire.

Kvifor kan vi ikkje berre synge og danse i regnet?

No har eg altså sett filmen Singin’ in the Rain to gongar, og eg vart like glad kvar gong! Det er så flott at folka der berre kan danse og synge når dei vil uttrykkje noko. Og så er det koseleg musikk og koselege kle. Eg får litt lyst til å leve i “gamle dagar” når eg ser filmen. Det verkar kanskje litt overtilfeldig at alle berre plutseleg kan den same songen og sånn, då. Det er nesten som i Pocahontasfilmen, der Pocahontas og John Smith plutseleg kan snakke same språk når dei lyttar til hjarta sine. Men eg bryr meg ikkje noko om det. Tenk kor bra verda hadde vore om alle hadde dansa og sunge i staden for å krangle og krige og sånn!

Eg legg ut ei scene frå filmen, med den kjende songen som alle har høyrt.

Verdas lengste undersjøiske rørledning, Europas største multimediashow og Noregs største kulturarrangement. Nokonsinne. Ha.

Så har eg opplevd det òg. Eg har vore med på opninga av det nye gasskraftverket Ormen Lange, som skal dekke 20 % av Storbritannia sitt gassbehov og samtidig gjere snøen på Sunnmøre endå blautare og gulare enn den allereie er. Dette har sjølvsagt kosta kjempemykje pengar, og ein million eller så vart sett av til å samle alle dei fire musikklinjene i fylket til å vere med på opninga som eit kjempekor. Mange av oss var noko skeptiske til å vere med og feire noko som vil spy ut så mykje CO2, men vi vart bedne om å sjå profesjonelt på det og vere med likevel. Og sjølvsagt bruke pengane til Statoil Hydro. Og det gjorde vi.

Vi budde to og to på rom på hotell Alexandra og åt mat heile tida. Det var stort sett det vi gjorde. Øve, vente og ete. Men det var svært kjekt. Eg har blitt kjent med mange musikkelevar både frå Fagerlia, Molde og Kristiansund, og mange førsteklassingar. Og så har eg blitt betre kjent med folk i klassa.

Venstre: Trude, Ingvil og Henrik under frukosten fyrste morgonen.
Høgre: Olav, Ingvild og Torgeir som solar seg i ei av dei få pausene der vi ikkje åt.

Eg delte rom med Trude. Det var veldig kjekt, sjølv om eg kvar morgon fekk høyre kor innpåsliten eg hadde vore i søvne. Siste natta prøvde ho å rulle meg vekk frå hennar side av senga, og då berre tok eg tak rundt handleddet hennar og heldt handa rett opp vêret ei god stund før eg slapp.

Torsdag kveld var vi på jazzklubb. Det var kos. Fredag kveld hadde vi generalprøve og såg Idol og åt og fann på den nye hiten “Tru-de eller heis” (fordi Trude ville vere sosial og ta heisa heile tida). Ja, ta heis var faktisk veldig sosialt, sidan der alltid var nye, late musikkelevar som ikkje ville gå trapp og som vi kunne helse på.

Sjølve showet var ganske mykje større enn eg hadde førestilt meg. Det var på Aker stadion i Molde med ei stor scene midt på bana og ein diger 360 grader storskjerm rundt heile tingen der tribunene er. Dei kalla det Europas største multimediashow og Noregs største kulturarrangement nokonsinne. Og det blei veldig bra, altså. Vi (koret) sang “O fortuna” i det som liksom var klimakset i showet, då kongen nettopp hadde opna den tomme ventilen (som eigentleg ikkje opna for gassen) unødvendig seint (det veit eg, for på generalprøva var det ein annan mann som gjorde det, og han berre vippa spaken opp). I tillegg kora vi til “Rubber and Soul” og “Song nr. 6″ med Ane Brun. Dersom eg hadde vore lesbisk eller ikkje jente, hadde eg sikkert blitt forelska i henne (slik som mange andre blei). Ho var veldig søt og mykje penare i verkelegheita enn på bilete og slikt.

Venstre: Kor 1 på ei av øvingane i Bjørnsonsalen.
Høgre: Ane Brun på generalprøva.

Utanom Ane Brun spelte også Brazz Brothers, Dance With a Stranger, Röyksopp og fleire. På skjermane fekk vi sjå vestlandsnatur og folk som var svært glade for at industrien var blitt så bra og ein mann som hadde fått baby og ein orm som beit seg i halen. Det heile var ganske spektakulært. Det er berre å sjå når det kjem på tv ein eller annan gong før jul!

Stinetroll

I dag har Stine bursdag, men eg kan ikkje gratulere henne fjes til fjes fordi ho er i Amerika, heldiggrisen. Eg ser for meg at ho nett i denne augneblink sit på McDonalds og feirar med ein feit hamburger saman med vertsfamilien sin. (Eller kanskje ikkje.)

Eg saknar Stine. Sidan ho ikkje er komen tilbake enno, går eg ut ifrå at ho ikkje er blitt gravid.

Gamle bilete.

Gratulerer med dagen, Stine!

Eg vart frelst og kjøpte meg ein varm gensar

I dag sat eg på stand nedi gata og reklamerte for Volda korskule i to timar medan eg fraus. Det var heilt bortkasta. Den einaste som viste litt interesse for oss, var ein overkristen fyr som ikkje ville syngje i kor, men frelse folk. Han kom og spurte om vi trudde på Gud og sånn, og eg sa som sant var at “nesj, eg er litt usikker på kva eg skal tru, men eg er eigentleg open for alt”. Då vart han glad og byrja å prate om sånt som han trudde eg ikkje visste, at alle som slepp Jesus inn i hjartet sitt er Guds born og slikt og at eg ikkje kunne seie at eg ikkje villa ha evig liv, for det er nemleg ei fantastisk frynsegode som alle Guds born får. Han var svært pågåande. Han spurde ikkje eingong om eg ville bli frelst, han berre frelste meg. Og så skreiv han ei helsing til meg, fordi det var noko han brukte å gjere når han var i Japan og forkynte, sa han.

Eigentleg likte eg ikkje noko særleg å bli frelst. Det var liksom ikkje slik som eg hadde førestilt meg. Det hadde kanskje vore noko litt anna dersom eg hadde bestemt meg for det sjølv.

Etter denne noko ubehagelige episoda kom heldigvis dei som skulle ta over standen (ein halv time for seint), og eg var fri og kunne gå dit eg ville. Sidan eg heldt på å fryse i hjel, sprang eg rett inn på nærmaste butikk, som var Cubus, der eg kjøpte meg ein god og varm strikkegensar.

Onsdagar

I heile forrige skuleår hadde klasse 1MU1 ved Volda vidaregåande skule aldri gym. Det næraste vi kom gym var folkedans som vi hadde trippeltime med annakvar veke i byrjinga av skuleåret og aerobic som vi også hadde eit par gongar. Dette vart kalla “rørslefag” og besto av dans og drama. Difor var det med stor skepsis og mykje entusiasme at vi gjekk til første gymtime dette skuleåret, for om lag tre veker sidan.

Eigentleg er det ikkje gym vi har no heller, men eit merkeleg, liknande fag som har fått namnet “ergonomi og rørsle”. Eigentleg forstår eg ikkje vitsen med å lage eit nytt fag som består av omtrent nøyaktig det same som eit anna fag, men noko må dei vel ha å gjere.

Men. Eg trur i alle fall heile klassa kosa seg meir eller mindre i den første gymtimen, der vi hadde leik og innebandy. Ein mjuk start, med andre ord, men gjett kven som hadde gongsperre i heile 5 dagar etterpå! Endeleg fekk eg erfare kvifor det faktisk heiter ‘gongsperre’. Dagen etter måtte eg gå baklengs i trappene. Det var relativt keisamt.

Veka etter skulle vi “springe” rundt Rotevatnet. Å springe rundt Rotevatnet er altså den store “Å, nei”-gym-tingen ved Volda vgs. Difor hadde vi sjølvsagt grua oss ein del. Men så fann vi altså ut at det heile var ganske oppskrytt. Då vi (ein jentegjeng) hadde starta, verka det heile heilt umogleg å gjennomføre. Vi bestemte oss for å ta snarvegen gjennom Berte Kanutte. Der møtte vi ein annan gjeng frå klassa som hadde stoppa og tatt drikkepause, og vi slo lag vidare. Etter kvart vart dei andre hengande etter, og det var eg og Ingvil som vart liggande fremst (eller i alle fall fremst av dei bakerste). Vi hadde funne ut at dette var noko vi skulle gjennomføre, spreke som vi er. Vi jogga og gjekk om kvarandre, og etter kvart fann vi ut at det slett ikkje var noko ille i det heile tatt. Det var faktisk heller kosleg. Og vi kom oss rundt før timen var ferdig. OG eg fekk ikkje noko gongsperre!

Etter dette følte vi oss så spreke at vi bestemte oss for å innføre ein fast treningsdag i veka. Og dersom vi ikkje trenar, skal vi gjere lekser saman eller love kvarandre at vi gjer det. Onsdag denne veka hadde vi vår første onsdag. Det regna, og ingen av oss hadde eigentleg lyst til å fare ut og trene, men vi gjorde det likevel. Og vi var så flinke! Først sykla vi rundt Rotevatnet, og så sykla vi bort til broren hinna Ingvil, og så til besteforeldra hennar (der fekk vi kveldsmat, det var kosleg), før vi sykla opp alle dei siste bakkane heim. Og etter at vi hadde dusja kvar for oss, møttest vi på MSN og gjorde fransklekse ilag. Gjett om vi følte oss spreke og flinke!

Vi skal prøve å fortsette med det. Det kan nok bli vanskeleg, men vi SKAL.

Kake!

Eg elskar kake. Kanskje litt for mykje. Sidan eg kom heim frå Mallorca og Oslo i slutten av sommarferien, har eg ete så mykje kake at dersom eg ikkje hadde vore meg, hadde eg nok lagt på meg minst 7-8 kilo.

Det heile byrja dagen etter at vi kom heim, då eg bestemte meg for å lage mi ikkje på langt nær godt nok kjende sjokolade med minst 1/4 sjokoladekrem. Heldigvis hadde Sigrid og Marit (mine to ekstremt fagre småsysken) overnattingsbesøk av Ingrid, bornebornet til naboane, som med stor glede tilbaud seg åhjelpe til med kakenedbrytinga. Diverre viste det seg at både ho og Sigrid ganske raskt vart kvalme av all kremen. Det såg mørkt ut for vekta mi heilt til det dagen etter viste seg at mor mi hadde invitert “Gro’deir” på besøk. (“Gro’deir” er babySigridsk for “Gro og dei”, som er systra til mor mi og familien hennar.) Kakeglade som heile slekta mi er, tok det ikkje lang tid før nesten heile kaka var borte.

Men så hadde det seg altså slik at same kvelden kom Sigrid, Marit og Ingrid bort med ei ny kake som dei hadde laga borte hos naboane. Denne gongen var det tropisk aroma. Og svak for kaker som eg er, klarte eg sjølvsagt ikkje å halde fingrane av fatet.

Fredagen etter skulle Sigrid ha selskap med alle jentene i klassa. Denne gongen var det mor mi som laga sjokoladekake (som eg vil påstå hadde altfor lite krem), som det sjølvsagt vart ein del igjen av etter selskapet. (Eg seier “sjølvsagt”, for når vi først lagar sjokoladekake her i huset, brukar vi alltid den største oppskrifta.) Då hadde eg kake å godte meg med heilt til søndag, då eg hadde lova å bake sjokoladekake til selskapet vi skulle ha for Henrik på hybelen til Ingvil på mandagen. Det vart ikkje så mykje att av den, men nok til at eg fekk fylt opp kakekvota mi dei neste par dagane.

Eg var kakefri både på torsdag og fredag, men så kom laurdagen, og då vart det meir kake. Mykje meir. Den dagen hadde nemleg bestefar min bestemt seg for å feire 80-årsdag. Flaks for meg at eg hadde med meg Henrik for å spele, for dersom eg ikkje hadde hatt nokon å prate med, hadde eg nok ikkje klart å begrense meg.

Då eg sto opp i dag (søndag), åt eg ei skål med corn flakes og satte meg i sofaen og godta meg med ein Troika medan eg las Harry Potter og ante fred og ingen fare. Men så merka eg noko uvanleg: mor mi sat ved kjøkenbordet og åt ostekake. Eg la frå meg boka og lista meg bort til kjøleskapet og opna døra for å sjå. Og gjett kva! Kjøleskapet var fullt av kaker! Restar frå i går, reknar eg med. Det resulterte i at eg i heile dag jamnleg har gått bort til kjøleskapet og forsynt meg med kake.

Lurer på kor dette skal ende? Og ikkje minst, når skal eg byrje å gå opp i vekt?

Kaka eg laga til Stine før ho flytta til USA.