S Club 7

I forgårs gjenoppdaga eg plutseleg S Club 7. Det var heilt tilfeldig, for eg sat berre på rommet mitt og hadde besøk av Ingvil og heldt på å gjenoppdage Smurfehits, då eg brått streifa borti mappa merka “S Club 7″. Sjølvsagt klarte eg ikkje å halde fingrane unna, og ved dei første tonane på S Club Party og Bring It All Back strauma alle minna frå 5. - 6. klasse på.

Dette var tida då den største bekymringa i kvardagen var om heimkunnskapslæraren ville finne ut kva vi hadde putta i maten hennar og den største byrda det kontinuerlig rotete rommet som stadig måtte ryddast. Og dei største idola var sjølvsagt S Club 7. Dette var gruppa med dei tynnaste, penaste folka med minst kle, kulast musikk med ekstremt meiningsfulle tekstar, dritkule musikkvideoar med heftig dans, og eigen TV-serie som måtte sjåast kvar dag. Er det rart eg var megafan?

Etter å ha høyrt ein del på S Club 7 dei siste to dagane, kom eg på at eg kunne finne musikkvideoane deira på YouTube. Her er den første eg såg, til det som sannsynlegvis var den songen vi høyrde mest på, Bring It All Back: (Legg merke til nittitalsfaktene. Damer i stringbikini på rulleskøyter og sånn.)

Eg fann også eit særs artig liveopptak i ekte harryjulestil:

Den finaste akebakken i heile Volda

I går var det påskeferie. Det er det ikkje i dag, og ikkje i morgon heller, og synd er det. Men herlegheit, for ei fin påske det har vore - og då tenkjer eg ikkje spesielt på mi påske, men på påska generelt. Det som overraska meg mest, var vêret. (Nei, dette er ikkje eit blogginnlegg med mykje tørrprat om vêr, og heller ikkje om klima og global oppvarming.) Eg kan ikkje hugse sist vi hadde så klisjétypisk påskevêr. Likevel var eg ikkje på ski ein einaste gong i løpet av påska. Det er nesten litt flaut å kalle seg skientusiast og ikkje fare på fjellet i påska, men slik er det altså. Det som reddar meg, er at eg var på fjellet heile vinterferien.

Men foreldra mine var spreke og kom seg ut med ski på beina, og dei kunne begeistra fortelje at nokon hadde køyrt med trakkemaskin heilt frå bommen, opp til Melshornet. Diverse høgtidlege familiesamankomstar og ein god del giddaløyse gjorde at eg ikkje kom på å kome meg ut før siste dagen i ferien - i går. Men steik, kor gøy det var!

Eg tok med meg rattakebrett og iPoden og gjekk oppover, forbi alle dei andre akebrettspora, forbi Prestesætra og langt oppi gokk, betre kjent som “opp til flata”. Først var målet mitt å kome meg opp til Dinglavatnet, men det var to faktorar (oioioi, no føler eg meg smart) som gjorde at eg ikkje gjekk heilt opp; For det første var det ganske seint på ettermiddagen, og mørkret kom overraskande fort, og dessutan var det mykje mørk skog på alle kantar. For det andre hadde eg ei ganske lang, flat strekning framføre meg, og flate bakkar er jo ikkje akkurat det mest utfordrande og adrenalinkickande når det gjeld aking. Så eg stoppa altså då eg var komen ca. opp til flata. Eg snudde akebrettet, humpa meg oppå, shuffla fram ein brukbar song på iPoden og heiv meg utfor. Kjempekjekt!

Kjektkjektkjekt. Eg ergrar meg grøn over at eg ikkje fann ut kor kjekt dette var før siste dagen i påskeferien, men det får berre vere slik. No veit eg det uansett til neste år. Eg tok meg i alle fall ein tur opp i dag òg, og i dag var det ekstra kjekt, for eg fekk med meg Mari. Ho overraska meg med å plutselig stå i gangen og sjå ut som en svært sjarmerande, stor unge. Vi gjekk berre ca. halvveis opp til Prestesætra, men etterpå bestemte vi oss for å sjekke ut potensielle akebakkar i nærområdet. Sidan mine lokale geografikunnskapar ikkje er heilt på topp, og Mari var så dum at ho stolte på meg, enda vi opp nede ved rekkehusa. Men kjekt var det likevel, sjølv då Mari etter å ha sagt hadet, la til: “Herregud, vi kunne jo ha heldt på slik heile påska!”

For å krydre teksten litt, tek eg med eit bilete frå då eg, Sunniva og Henrik vassa oss ”opp til flata” rett før påskeferien:

Regelrette og uregelrette SÆRnamn

I går kveld pønska eg og Ingvil ut eit nytt og særs nyttig bidrag til det norske grammatikkuniverset: reglar for inndeling av særnamn. Reglane er inspirert av skikkane frå 1600-talet der ein gjerne skreiv namna til personar ein ville ære ekstra høgt med to store forbokstavar, t.d. JEsus. Vi tenkte at vi skulle vidareutvikle denne fine skikken som no har døydd ut, og innføre ein ny skikk der ein skriv namna på folk ein likar, vennar og familiemedlem og slikt, med tre store forbokstavar. På denne måten kan ein uttrykkje svært mykje berre med nokre få bokstavar. I staden for å skrive søte, snille, kjekke og forståelsesfulle Ingvil, kan eg berre skrive INGvil, og lesaren vil med ein gong forstå all den kjærleiken som ligg i dei tre første bokstavane.

Vi kom raskt på at dei tre første bokstavane i namnet til INGvil faktisk utgjer heile den første stavinga. ING-vil. Difor er det logisk at INGvil er regelrett, og at alle dei særnamna der dei tre første bokstavane ikkje utgjer kun den første stavinga, er uregelrette. Men vi fann fort ut at dei finst det ganske mange av, og difor valde vi å dele inn dei uregelrette særnamna i ulike kategoriar, eller klasser:

Underregelrette særnamn

Overregelrette særnamn

Delregelrette særnamn

Mindreverdige særnamn

Dei underregelrette særnamna er nesten regelrette, men ikkje heilt, og difor valde vi altså å kalle dei underregelrette. Dette er namn der dei tre første bokstavane ikkje dekkjer heile den første stavinga, t.d. MAGnulf. Dersom MAGnulf skulle ha vore regelrett, måtte det vere MAGNulf, og det blir jo feil. Difor er MAGnulf underregelrett. (No lurer du kanskje på kvifor eg brukar MAGnulf som eksempel, i og med at det er eit ganske spesielt namn som berre er tildelt 10 personar i dette landet, men det er altså fordi ein av desse 10 er far min, og då er det logisk at det er han eg refererer til når eg skriv MAGnulf.) KRIstin er også underregelrett (vel, det verkar kanskje litt patetisk at eg skriv mitt eige namn med tre store forbokstavar, men det hadde i alle fall vore patetisk om eg ikkje hadde gjort det, då nokon kunne ha teke meg for å vere emo eller noko slikt).

Dei overregelrette særnamna er, som namnet seier, litt for mykje regelrette. Overregelrette, rett og slett. Dette er namn der dei tre første bokstavane overlappar staving nummer to, som i JUDit og KÅRe. Dersom dei skulle ha vore regelrette, måtte det ha vore JUdit og KÅre, og det hadde jo blitt litt urettferdig, sidan vi dermed signaliserer at vi ikkje er gladare i personane enn folk var i JEsus på 1600-talet.

Delregelrette særnamn er enkelt og greit namn som er uregelrette og har minst 3 stavingar. Vi lurte først på om vi skulle forby dei, men så kom vi på vår kjære SUNniva, som då sikkert ville føle seg lettare krenka. Difor valde vi å kalle desse namna delrette særnamn, altså særnamn som er delvis regelrette.

Så kom vi på at det faktisk finst namn på berre to bokstavar, og kanskje til og med nokre med kun éin bokstav.  Jo, for eksempel. Desse namna har jo rett og slett ikkje kapasitet til tre store forbokstavar. Sidan vi ikkje kjenner nokon med namn på kun to bokstavar, såg vi ikkje noko problem i å kalle desse namna for mindreverdige særnamn.

Ein kan jo sjølvsagt nytte dette andre vegen òg, ved å la vere å skrive stor forbokstav i namna til folk ein ikkje likar, som hitler, men vi har ikkje formulert nokon fast regel på dette. Endå.

Vi har bestemt oss for å formulere desse reglane litt meir formelt og sende brev til Språkrådet med forslag om innføring. Vi er i grunnen ganske spente på svaret, om vi i det heile får eit.

Pianotrend 3

Så har eg hive meg på pianotrenden (sjå her og her), eg òg, og skaffa meg eit flunkande nytt digitalpiano, Yamaha CLP-240. Kanskje eigentleg litt i seinaste laget, men betre seint enn aldri. I heimen har vi nemleg planlagt å kjøpe piano i ca. to år no, men det har liksom aldri skjedd, før 30. november i år.

Eg fekk hjelp av Ingvil og Trude til å “spele det inn”, med nokre ikkje heilt vellukka bluesimprovisasjonsforsøk og litt blaspeling ifrå boka som følgde med.

 

Mamma har tulla litt med at pianoet har fått stjernenykker etter at sjølvaste Henrik Koppen har vore her og spelt på det, ikke berre éin, men opptil fleire gongar, til og med. Eg berre fnys når ho seier det, eg likar ikkje at pianoet mitt får nykker over at nokon annan enn eg har spelt på det. Mitt piano. MITT. Dessutan er det jo mange andre sjølvaste personar som har spelt på det, utan at det nødvendigvis har hatt så mykje å seie. Ta til dømes sjølvaste Ingvil Håberg eller sjølvaste Trude Brandal, sjølvaste Øystein Øye eller sjølvaste Sigrid Øye Gjersdal.

Sigrid og Marit synest det er ganske morosamt å “lure” oss andre til å tru at dei spelar medan pianoet spelar ein av dei innspelte songane som står i boka. Eg likar å lure dei andre til å tru at eg “lurar” dei, ved at eg spelar ein av dei songane som står i den boka medan eg smiler litt lurt. Alltid like morosamt, men nokre gongar kan det vere noko frustrerande dersom dei fortsatt ikkje trur meg etter at eg har avslørt meg. Pianoet har mange andre snedige funksjonar også, USB-tilkoplingsmoglegheiter og slikt. Og ein DDE-knapp. Eg veit ikkje heilt kva den er til enda, men den lyser raudt og seier “her blir det liv, rai, rai” når eg trykkjer på den. Neida. Men den lyser i alle fall raudt.

I heile år (og eigentleg i fjor òg) har eg brukt det at eg ikkje har piano, men berre eit lite fislekeyboard, som unnskyldning når eg ikkje har øvd på pianoleksa mi (dvs. om lag kvar veke). No har eg ikkje denne unnskyldninga lenger. Det er litt surt, men eg får berre bite det i meg og øve litt no og då, sjølv om det er så mykje anna eg heller ville ha spelt i staden for dei keisame standardskulepianomelodiane. No har eg dessutan fått alle Alle tiders sangbok-bøkene i julegåve, og då hadde det jo vore litt kjekt å øve seg litt på besifring og sånn.

Det som er så greit med eit piano, er at det berre står der, klar til å bli spelt på. Ein treng ikkje å pakke det opp og varme det opp før ein kan spele skikkeleg på det, som med ein klarinett. Ein treng ikkje tørke pianoet når ein er ferdig med å spele på det, heller. Dessutan finst det piano omtrent alle stader der ein treng å spele piano. Difor slepp ein pianospelar (eller pianist, om du insisterar) å ta med seg pianoet sitt overalt. Det hadde forresten kanskje vore litt mykje styr om pianistane måtte hatt med seg pianoa sine over alt, men berre tenk på dei som spelar kontrabass. Og sjølvsagt dei som spelar klarinett, for spør du meg, er det nesten unødvendig mykje styr å skulle ha med seg instrumentet over alt, i alle fall på skulen, når vi må skifte klasserom og bygg og sånn heile tida. Og dersom eg skal noko rett etter skulen, kan eg ikkje berre legge klarinetten igjen på skulen og håpe at den vil ligge der og vente på meg neste dag (den var trass alt ganske dyr).

Pianoet står der altså heile tida, klar til å ta imot meg om eg skulle ville spelle litt (det med to l’ar i “spele” kom automatisk, faktisk), dersom det ikkje er oppteke. For eeeigentleg er det ikkje berre mitt piano. Men eg likar å late som.

Sminkedokkene på tur

Sjå for deg dette: To pent pynta jenter med høghæla støvlettar, kvar sin trillekoffert og ei stor (og ganske tung) fruktkorg, trippe om bord på Lauvstadferja. Dersom du då var ein ferjevand person frå “den andre sida”, ville du kanskje tenkt noko slikt som “kva har desse jentene på Lauvstad å gjere?” eller “huff, desse stakkars, urbane sminkedokkene som ikkje veit kva dei går til”. Det var i alle fall det eg og Ingvil såg for oss sto i hovuda på folk då vi entra 16.15-ferja til Lauvstad sist laurdag. Kanskje nokre tenkte “så kosleg at utanforståande folk kjem for å sjå på adventsfesten vår!”, men det verka ikkje slik, i alle fall ikkje då vi bar med oss all bagasjen opp i øvste salongen og gav oss til å posere med fruktkorga framfor kamera, før vi byrja å rote opp i koffertane etter sminke og spegel fordi Ingvil ikkje hadde sminka seg endå.

Sjølve adventsfesten var faktisk mykje betre enn forventa. Eg og Ingvil var kanskje dei som lo høgast på alle Henrik-sketsjane, og i alle fall dei som song aller finast på Det lyser i stille grender (så fint at alle snudde seg og såg på oss, faktisk). Og så vann bestemora til Henrik den deilige fuktkorga med alle dei reine mandarinane.

Etter festen og adventsryddinga for vi (eg, Ingvil, Henrik, og syskenbornet hans, Edvin) opp i garasja og la oss til i sovesofaen og såg på Mumfie, heilt til vi sovna ut på natta ein gong. Vi sov nydeleg godt, og det kom ingen hjort eller gaupe og fortyrra oss.

Middag fekk vi også, deilig hjortegryte og dessert og greier. Og så rakk tilmed eg og Ingvil å ha ein syskenkrangel med broren til Henrik, som plutseleg fann ut at han ville spraye oss med snøspray. På ferja tilbake passa vi på å sjå litt meir ferjevande ut enn vi gjorde dagen før, noko eg synest vi klarte svært bra. Vi var til og med dei siste som forlet salongen då ferja skulle leggje til. Dette må gjentakast neste år!

Til slutt nokre grisedeilige bilete:

Kor mange skrivefeil finn du her?

Som dei fleste som les Møre sikkert veit, er avisa alltid full av skrivefeil. Eg har alltid berre smilt av dei og kanskje gjort bittelitt narr av dei. På framsida kan ein leike “finn 10 feil”. Sist laurdag fann eg denne vesle konsertmeldinga med veldig mange feil. Eg fann ca. 13 (det er litt vanskeleg å definere kva som er skrivefeil og kva som berre er dårlig nynorsk).

Litt lenger ute i avisa fann eg enda ei konsertmelding, skriven av same person, som berre var heilt elendig:

Ein skulle kanskje trudd at Noregs eldste lokalavis var litt betre enn som så. Eg trur Møre bør finne ein ny konsertmeldar.

Bortsett frå utallige skrivefeil, er Møre kanskje den einaste lokalavisa som klarer å lage førstesidestoff av at drilljentene i det lokale skulekorpset har fått seg nye sko til jul.