Ein ny kvardag

Nok ein gong har det gått i overkant lang tid sidan sist eg oppdaterte bloggen. I mellomtida har eg gjort meg ferdig med russetid, eksamenstid (med ein overraskande kjekk eksamenskonsert), vidaregåande generelt, sommarjobb, Utøya (der eg fekk helse på sjølvaste statsministeren) og nok ein lang USA-tur – som eg har ganske mange kjekke bilete frå som forhåpentlegvis kjem ut her før eller sidan.

No har eg flytta til Jessheim og starta ein ny (og betre) kvardag. Ikkje som harrynazist altså, men som folkehøgskuleelev på Romerike fhs. Her går eg musikkteaterlinja saman med 17 andre sprudlande og motiverte ungdommar og 2 artige, søte og motiverande lærarar. Heile skulen har fokus på teater og musikk, med linjene kostyme og teatersminke, lyd og musikk, lysdesign, scenografi, teater og musikkteater. Her er med andre ord i overkant av 100 elevar med like interesser og såpass mykje sjølvironi, motivasjon og pågangsmot at eg trur dette kan bli eit kjempeår!

Vi har faktisk gjort ganske mykje hittil, både i klassa og med alle på skulen skulen. Allereie etter første veka vart heile skulen kasta ut på operataket for å vere statuer etter éin dag med førebuing. Vi var altså slike statuer som ein ofte finn i syden, slike som bevegar seg og gjer noko rart om du gir dei pengar. Eg og Marte i klassa var gamle, pripne overklassebedehusdamer med tekoppar og såpebobler. Vi fekk overraskande mykje god respons, spesielt frå damer 50 pluss. Og så var det mange turistar som tok bilete av oss og gjorde rare ting for å få oss til å le, så vi fekk altså kjenne litt på “gardistfølelsen”.

Elles har vi vore på Eidsvoll og leika grunnlovsfolk og i Oslo og sett både Jesus Christ Superstar og Peer Gynt.

Det bør forresten også nemnast at den nye kvardagen min er mykje sprekare enn den gamle, med både jazzdans/hiphop og argentisk tango, i tillegg til den obligatoriske musikaldansøkta kvar veke. Dessutan joggar eg på eiga hand også. Eg har lova meg sjølv at dersom eg ikkje klarer å fortsette og vere så nestenflink som eg er på joggefronten no, skal eg byrje på valfaget “kom i form med Haldis”. Men eg skal nok klare å kome i form med meg sjølv inntil vidare.

I tillegg kan det nemnast at eg har ein kjempekjekk romkamerat og 24 andre herlege sambuarar som eg kan skrive meir om seinare.

Slik er elevane på Romerike.

Hallo, kjære blogg, lenge sidan sist!

Eg må innrømme noko: Eg har faktisk gløymt at eg hadde blogg. Det er eigentleg veldig synd, for eg har opplevd veldig mykje dei siste månadane som er verdt å skrive blogginnlegg av. Her er ei oversikt over det viktigaste:

Desember: Advent og jul (sjølvsagt). Mykje familie (sjølvsagt). Klassa hadde eit julespel på oppdrag frå Ørsta torg som vart kjempekjekt (sjølvsagt). Eg fekk ein saksofon (no skal eg slutte å seie “sjølvsagt”).

Januar: Pappa vart 50. Mykje kake og mykje familie.

Februar: Eg vart ferdig med enda eit musikksæremne, denne gongen munnleg. Eg søkte og kom inn på 7 folkehøgskular, og bestemte meg til slutt for å seie ja til musikk og teater på Romerike. Musikklinja hadde sin årlege musikal og var på “turne” heilt til Ulsteinvik. Eg sang solo for første gong. I vinterferien reiste familien til Funäsdalen i Sverige (som vanleg), og sto på ski heile veka.

Mars/april: Eg vart “ekte” politikar. Klassa reiste på tur til London, der eg mellom anna såg tre musikalar, handla mykje og hadde bursdag 1. april. I tillegg vart eg ferdig med enda eit særemne, denne gongen i norsk. Har fullstappa programmet for sommarferien allereie, og har altfor mykje å sjå fram til. No er det påskeferie, og eg har byrja å pynte russebuksa mi, hittil med bokstavar i glinsande stoff, stykemerke, paljettar, perler og tekstilmaling.

Til slutt litt ekstra mange bilete frå London:

Åja, ja, det va ditta særemnet, ja. Javelja. Okei. (Diverse tørrpreik)

No sit eg altså her og skal skrive musikksæremne – eller ”fordjupingsoppgåve i musikk i perspektiv”, som det så fint vert kalla i desse reformasjonstider - tre veker etter tida. Det er litt rart/skummelt/artig/vedmodig at dette er noko eg har så mange aversjonar mot å gjere at eg faktisk endar opp med å skrive på bloggen min i staden.

Elles las eg eit par konsertmeldingar frå kyrkjekonserten som vi (musikklinja) hadde sist torsdag. Konsertmeldingar av slike konsertar blir eigentleg aldri heilt rettferdige for alle som er med, sidan det er så altfor mange som fortjenar omtale. Men denne gongen var vel eg ein av dei heldige, kan ein seie. I Sunnmørsposten i dag står det: 

I kyrkja må sjølvsagt barokkepoken vere representert. Og den gode barokklangen og –rytmen fekk eit mindre kor, dirigert av Kristin Øye Gjersdal, fram.

     Denne unge dirigenten var også ein mykje brukt klarinettist under konserten. Svært lovande musikar, som berre eit par gongar fekk visse problem med det vanskelege registerskiftet på dette instrumentet.

 

Det var riktignok flisa og ikkje “det vanskelege registerskiftet” eg hadde visse problem med, men denne omtalen var eg gankse fornøgd med (særleg dette med “svært lovande musikar”). Magne I. Våge pirkar ofte, men det er meir eller mindre slik det skal vere. Det er alltid kjekkare med konstruktiv aviskritikk enn med refererande konsertartiklar som kun seier at den og den spelte det og det og at alt var bra (her bør spesielt Møre føle seg treft). Dette er fyrste gong eg opplever “ekte” konstruktiv aviskritikk om meg sjølv, og følelsen av å bli teken seriøst er veldig god.  

Eg har ved fleire høve lova meg sjølv at eg ikkje skal tørrsnakke om vêret på bloggen min, men nok ein gong vert freistinga for stor. Det siste døgnet har snøen nemleg dala ned i eitt sett, og julestemninga ljomar over alle fjordar og fjelltoppar. Folk kallar det “snøstorm”, men det er sjølvsagt berre fjas. I går etter gymtimen laga eg ein snømann ute i stormen. Eg har lova meg sjølv at dersom det lar seg gjere, skal eg ut og stå på ski i morgon. Dersom eg blir ferdig med særemnet.

 

Særemnet, ja. Jessdå. Det skal eg jobbe med no. 

 

Eller etterpå, for akkurat no kimar introen til “20 spørsmål” ut frå radioen! Konsentrasjonsevna får nok kvile seg bittelitt til.

Fjortissar og andre tissar

(Nei, eg skriv vanlegvis ikkje fjortis med to s-ar.)

I går lot eg meg rive med til min første fjortissøskenkrangel med Marit, som mellom anna inneheldt kake i trynet og sennep i håret (mitt). Det siste førte til at eg måtte dusje før eg for på trening (ja, trening!), men opplevelsen var verdt det. Før eller seinare (i mitt tilfelle sistnemde) må ein jo ha ein fysisk fjortiskrangel. I alle fall når ein er jente.

Sidan eg har fått meg ny datamaskin, vil eg feire min inaktivitet på bloggen med å legge ut bilete frå USA og Praha i nærmaste framtid. Lovar. Kanskje.

S Club 7

I forgårs gjenoppdaga eg plutseleg S Club 7. Det var heilt tilfeldig, for eg sat berre på rommet mitt og hadde besøk av Ingvil og heldt på å gjenoppdage Smurfehits, då eg brått streifa borti mappa merka “S Club 7″. Sjølvsagt klarte eg ikkje å halde fingrane unna, og ved dei første tonane på S Club Party og Bring It All Back strauma alle minna frå 5. – 6. klasse på.

Dette var tida då den største bekymringa i kvardagen var om heimkunnskapslæraren ville finne ut kva vi hadde putta i maten hennar og den største byrda det kontinuerlig rotete rommet som stadig måtte ryddast. Og dei største idola var sjølvsagt S Club 7. Dette var gruppa med dei tynnaste, penaste folka med minst kle, kulast musikk med ekstremt meiningsfulle tekstar, dritkule musikkvideoar med heftig dans, og eigen TV-serie som måtte sjåast kvar dag. Er det rart eg var megafan?

Etter å ha høyrt ein del på S Club 7 dei siste to dagane, kom eg på at eg kunne finne musikkvideoane deira på YouTube. Her er den første eg såg, til det som sannsynlegvis var den songen vi høyrde mest på, Bring It All Back: (Legg merke til nittitalsfaktene. Damer i stringbikini på rulleskøyter og sånn.)

Eg fann også eit særs artig liveopptak i ekte harryjulestil:

Den finaste akebakken i heile Volda

I går var det påskeferie. Det er det ikkje i dag, og ikkje i morgon heller, og synd er det. Men herlegheit, for ei fin påske det har vore – og då tenkjer eg ikkje spesielt på mi påske, men på påska generelt. Det som overraska meg mest, var vêret. (Nei, dette er ikkje eit blogginnlegg med mykje tørrprat om vêr, og heller ikkje om klima og global oppvarming.) Eg kan ikkje hugse sist vi hadde så klisjétypisk påskevêr. Likevel var eg ikkje på ski ein einaste gong i løpet av påska. Det er nesten litt flaut å kalle seg skientusiast og ikkje fare på fjellet i påska, men slik er det altså. Det som reddar meg, er at eg var på fjellet heile vinterferien.

Men foreldra mine var spreke og kom seg ut med ski på beina, og dei kunne begeistra fortelje at nokon hadde køyrt med trakkemaskin heilt frå bommen, opp til Melshornet. Diverse høgtidlege familiesamankomstar og ein god del giddaløyse gjorde at eg ikkje kom på å kome meg ut før siste dagen i ferien – i går. Men steik, kor gøy det var!

Eg tok med meg rattakebrett og iPoden og gjekk oppover, forbi alle dei andre akebrettspora, forbi Prestesætra og langt oppi gokk, betre kjent som “opp til flata”. Først var målet mitt å kome meg opp til Dinglavatnet, men det var to faktorar (oioioi, no føler eg meg smart) som gjorde at eg ikkje gjekk heilt opp; For det første var det ganske seint på ettermiddagen, og mørkret kom overraskande fort, og dessutan var det mykje mørk skog på alle kantar. For det andre hadde eg ei ganske lang, flat strekning framføre meg, og flate bakkar er jo ikkje akkurat det mest utfordrande og adrenalinkickande når det gjeld aking. Så eg stoppa altså då eg var komen ca. opp til flata. Eg snudde akebrettet, humpa meg oppå, shuffla fram ein brukbar song på iPoden og heiv meg utfor. Kjempekjekt!

Kjektkjektkjekt. Eg ergrar meg grøn over at eg ikkje fann ut kor kjekt dette var før siste dagen i påskeferien, men det får berre vere slik. No veit eg det uansett til neste år. Eg tok meg i alle fall ein tur opp i dag òg, og i dag var det ekstra kjekt, for eg fekk med meg Mari. Ho overraska meg med å plutselig stå i gangen og sjå ut som en svært sjarmerande, stor unge. Vi gjekk berre ca. halvveis opp til Prestesætra, men etterpå bestemte vi oss for å sjekke ut potensielle akebakkar i nærområdet. Sidan mine lokale geografikunnskapar ikkje er heilt på topp, og Mari var så dum at ho stolte på meg, enda vi opp nede ved rekkehusa. Men kjekt var det likevel, sjølv då Mari etter å ha sagt hadet, la til: “Herregud, vi kunne jo ha heldt på slik heile påska!”

For å krydre teksten litt, tek eg med eit bilete frå då eg, Sunniva og Henrik vassa oss ”opp til flata” rett før påskeferien: