Det byrja vel sånn skikkelig i slutten av november, då skulen såg Fanny og Alexander på Nationaltheatret. Det var rett og slett heilt fantastisk. Ein skal vere ganske kaldblodig for å ikkje kome i julestemning av det teaterstykket, for å seie det slik. Elles har det vore fyr i peisen på peisestova nesten konstant sidan 1. desember, og det har i alle vi i internat B-gjengen passa på å nyte godt, i og med at peisestova er mest “vår” stove, sidan vi ikkje har noko felles buareale anna enn eit ca. 8 kvm stort kjøken.

Dette kjøkenet har vi forresten nytta svært flittig no i førjulstida. Som sjølvutnemnd kalendarsjef – eller kalendarpresident, om du vil, sørgde eg for at B-internatet fekk den kjekkaste adventskalendaren på heile Romerike. Den var tilogmed ganske velorganisert, etter “secret santa” eller “hemmeleg venn”-prinsippet, der ein trekkjer éin person som ein skal lage ei anonym gåve til. Kvar dag trekte vi ein person som fekk opne si gåve og gjette kven det var frå. Dette førte til at alle på internatet fekk ei spesiell og personleg retta gåve, som dei fleste vart ganske  fornøgde med. Eg fekk til dømes små julekuler og glitterstjerner som er fine til å pynte julekort og slikt med. Og adventskalendaren hang altså på kjøkenet.

Heilt sidan september har mange på B hatt eit sterkt ønske om at heile internatet skulle samlast på kjøkenet ein gong – litt for å sjå om alle 25 faktisk kunne få plass der inne, og litt fordi det nødvendigvis ville bli ekstremt koseleg og intimt (det er jo det folkehøgskule handlar om). På grunn av kalendaren fekk vi oppfylt dette ønsket kvar dag i desember. Logisk nok kunne ikkje alle møte til kalendartrekning kvar dag, men det var eit par gongar alle var der, og med litt godvilje og eindel armar og bein klarte vi faktisk å skvise alle inn.

Elles hadde vi pynta det vesle kjøkenet med både juletre (på kjøleskapet) og glitter og lys og julestjerne og raud teip, i tillegg til store mengder gløgg og peparkaker.

Det kan forresten vere artig å nemne at antal juletre på skulen på merkeleg vis har auka kvar torsdag og laurdags natt i løpet av desember. For å forstå kvifor bør ein kanskje vite at torsdagar og laurdagar er “utedagar” på Romerike og at det mellom skulen og Jessheim finst eit ganske stort juletreutsalg. Eg har heldigvis ikkje hive meg på denne ta-med-eit-juletre-heim-trenden, men eg kan sjå for meg at eg også ville blitt ganske betutta om eg vakna opp med ei edelgran på rommet.

Det aller koselegaste med førjulstid på Romerike må vel vere juleavslutninga siste skuledag (dagen før heimreisedagen). Avslutninga byrja klokka fire med pynta julemiddag, både for elevar og lærarar med familie og tidlegare ansatte. Etter desserten (riskrem, sjølvsagt) var det ei lita pause der alle trilla rundt og venta på underhaldninga i storsalen. Etter underhaldninga var det skikkeleg juletregang (eg fekk stå i den innerste ringen!) og etter det kom julenissen og delte ut gåver. Og då alle trudde at kvelden var slutt, var det dekt opp fullt julebord med kaker og konfekt og heile pakka i matsalen. Lufta var så full av julestemning og nestekjærleik at det var til å bli reint lykkeleg av.

Så vart vi altså brått og brutalt rivne ut av idyllen i “bobla” for å fare heim på juleferie, men det jo litt godt å vere heime også.

Stykket inneheld eit par grove logiske “feil”, som til dømes at Kaptein Sabeltann og piratane uten problem held til under vatn, men det såg ikkje ut til at nokon av ungane tenkte over det. Den største bresten kjem på slutten etter at Nemo er redda og blekkspruten inviterar til fest i Blekkspruthagen, når Kaptein Sabeltann kjem og seier: “kan ikke vi også få være med? Men vær så snill, vi har pepperkaker!” og alle blir glade.

Ungane såg uansett ut til å elske det, sjølv om nokre av dei måtte gøyme seg og gråte litt fordi Kaptein Sabeltann og haien var så skummel. Det er kjempeartig å spele for så små folk, for dei er liksom så med heile tida. Om eit par timar skal vi ha skuleframsyning, og då blir nok responsen litt annleis – men kjekt blir det uansett!

Eg spelar forresten trommer på heile tre songar, mellom anna havfrueversjonen av Spice Girls-songen Wannabe. Eg har aldri spelt trommer før, så dette er på ein måte gjennombrotet mitt på den fronten. LITT tøft.

No har eg flytta til Jessheim og starta ein ny (og betre) kvardag. Ikkje som harrynazist altså, men som folkehøgskuleelev på Romerike fhs. Her går eg musikkteaterlinja saman med 17 andre sprudlande og motiverte ungdommar og 2 artige, søte og motiverande lærarar. Heile skulen har fokus på teater og musikk, med linjene kostyme og teatersminke, lyd og musikk, lysdesign, scenografi, teater og musikkteater. Her er med andre ord i overkant av 100 elevar med like interesser og såpass mykje sjølvironi, motivasjon og pågangsmot at eg trur dette kan bli eit kjempeår!

Vi har faktisk gjort ganske mykje hittil, både i klassa og med alle på skulen skulen. Allereie etter første veka vart heile skulen kasta ut på operataket for å vere statuer etter éin dag med førebuing. Vi var altså slike statuer som ein ofte finn i syden, slike som bevegar seg og gjer noko rart om du gir dei pengar. Eg og Marte i klassa var gamle, pripne overklassebedehusdamer med tekoppar og såpebobler. Vi fekk overraskande mykje god respons, spesielt frå damer 50 pluss. Og så var det mange turistar som tok bilete av oss og gjorde rare ting for å få oss til å le, så vi fekk altså kjenne litt på “gardistfølelsen”.

Elles har vi vore på Eidsvoll og leika grunnlovsfolk og i Oslo og sett både Jesus Christ Superstar og Peer Gynt.

Det bør forresten også nemnast at den nye kvardagen min er mykje sprekare enn den gamle, med både jazzdans/hiphop og argentisk tango, i tillegg til den obligatoriske musikaldansøkta kvar veke. Dessutan joggar eg på eiga hand også. Eg har lova meg sjølv at dersom eg ikkje klarer å fortsette og vere så nestenflink som eg er på joggefronten no, skal eg byrje på valfaget “kom i form med Haldis”. Men eg skal nok klare å kome i form med meg sjølv inntil vidare.

I tillegg kan det nemnast at eg har ein kjempekjekk romkamerat og 24 andre herlege sambuarar som eg kan skrive meir om seinare.

Slik er elevane på Romerike.

Desember: Advent og jul (sjølvsagt). Mykje familie (sjølvsagt). Klassa hadde eit julespel på oppdrag frå Ørsta torg som vart kjempekjekt (sjølvsagt). Eg fekk ein saksofon (no skal eg slutte å seie “sjølvsagt”).

Januar: Pappa vart 50. Mykje kake og mykje familie.

Februar: Eg vart ferdig med enda eit musikksæremne, denne gongen munnleg. Eg søkte og kom inn på 7 folkehøgskular, og bestemte meg til slutt for å seie ja til musikk og teater på Romerike. Musikklinja hadde sin årlege musikal og var på “turne” heilt til Ulsteinvik. Eg sang solo for første gong. I vinterferien reiste familien til Funäsdalen i Sverige (som vanleg), og sto på ski heile veka.

Mars/april: Eg vart “ekte” politikar. Klassa reiste på tur til London, der eg mellom anna såg tre musikalar, handla mykje og hadde bursdag 1. april. I tillegg vart eg ferdig med enda eit særemne, denne gongen i norsk. Har fullstappa programmet for sommarferien allereie, og har altfor mykje å sjå fram til. No er det påskeferie, og eg har byrja å pynte russebuksa mi, hittil med bokstavar i glinsande stoff, stykemerke, paljettar, perler og tekstilmaling.

Til slutt litt ekstra mange bilete frå London:

Elles las eg eit par konsertmeldingar frå kyrkjekonserten som vi (musikklinja) hadde sist torsdag. Konsertmeldingar av slike konsertar blir eigentleg aldri heilt rettferdige for alle som er med, sidan det er så altfor mange som fortjenar omtale. Men denne gongen var vel eg ein av dei heldige, kan ein seie. I Sunnmørsposten i dag står det: 

I kyrkja må sjølvsagt barokkepoken vere representert. Og den gode barokklangen og –rytmen fekk eit mindre kor, dirigert av Kristin Øye Gjersdal, fram.

     Denne unge dirigenten var også ein mykje brukt klarinettist under konserten. Svært lovande musikar, som berre eit par gongar fekk visse problem med det vanskelege registerskiftet på dette instrumentet.

Det var riktignok flisa og ikkje “det vanskelege registerskiftet” eg hadde visse problem med, men denne omtalen var eg gankse fornøgd med (særleg dette med “svært lovande musikar”). Magne I. Våge pirkar ofte, men det er meir eller mindre slik det skal vere. Det er alltid kjekkare med konstruktiv aviskritikk enn med refererande konsertartiklar som kun seier at den og den spelte det og det og at alt var bra (her bør spesielt Møre føle seg treft). Dette er fyrste gong eg opplever “ekte” konstruktiv aviskritikk om meg sjølv, og følelsen av å bli teken seriøst er veldig god.  

Eg har ved fleire høve lova meg sjølv at eg ikkje skal tørrsnakke om vêret på bloggen min, men nok ein gong vert freistinga for stor. Det siste døgnet har snøen nemleg dala ned i eitt sett, og julestemninga ljomar over alle fjordar og fjelltoppar. Folk kallar det “snøstorm”, men det er sjølvsagt berre fjas. I går etter gymtimen laga eg ein snømann ute i stormen. Eg har lova meg sjølv at dersom det lar seg gjere, skal eg ut og stå på ski i morgon. Dersom eg blir ferdig med særemnet.

Særemnet, ja. Jessdå. Det skal eg jobbe med no. 

Eller etterpå, for akkurat no kimar introen til “20 spørsmål” ut frå radioen! Konsentrasjonsevna får nok kvile seg bittelitt til.

I går lot eg meg rive med til min første fjortissøskenkrangel med Marit, som mellom anna inneheldt kake i trynet og sennep i håret (mitt). Det siste førte til at eg måtte dusje før eg for på trening (ja, trening!), men opplevelsen var verdt det. Før eller seinare (i mitt tilfelle sistnemde) må ein jo ha ein fysisk fjortiskrangel. I alle fall når ein er jente.

Sidan eg har fått meg ny datamaskin, vil eg feire min inaktivitet på bloggen med å legge ut bilete frå USA og Praha i nærmaste framtid. Lovar. Kanskje.

Dette var tida då den største bekymringa i kvardagen var om heimkunnskapslæraren ville finne ut kva vi hadde putta i maten hennar og den største byrda det kontinuerlig rotete rommet som stadig måtte ryddast. Og dei største idola var sjølvsagt S Club 7. Dette var gruppa med dei tynnaste, penaste folka med minst kle, kulast musikk med ekstremt meiningsfulle tekstar, dritkule musikkvideoar med heftig dans, og eigen TV-serie som måtte sjåast kvar dag. Er det rart eg var megafan?

Etter å ha høyrt ein del på S Club 7 dei siste to dagane, kom eg på at eg kunne finne musikkvideoane deira på YouTube. Her er den første eg såg, til det som sannsynlegvis var den songen vi høyrde mest på, Bring It All Back: (Legg merke til nittitalsfaktene. Damer i stringbikini på rulleskøyter og sånn.)

Eg fann også eit særs artig liveopptak i ekte harryjulestil:

Men foreldra mine var spreke og kom seg ut med ski på beina, og dei kunne begeistra fortelje at nokon hadde køyrt med trakkemaskin heilt frå bommen, opp til Melshornet. Diverse høgtidlege familiesamankomstar og ein god del giddaløyse gjorde at eg ikkje kom på å kome meg ut før siste dagen i ferien – i går. Men steik, kor gøy det var!

Eg tok med meg rattakebrett og iPoden og gjekk oppover, forbi alle dei andre akebrettspora, forbi Prestesætra og langt oppi gokk, betre kjent som “opp til flata”. Først var målet mitt å kome meg opp til Dinglavatnet, men det var to faktorar (oioioi, no føler eg meg smart) som gjorde at eg ikkje gjekk heilt opp; For det første var det ganske seint på ettermiddagen, og mørkret kom overraskande fort, og dessutan var det mykje mørk skog på alle kantar. For det andre hadde eg ei ganske lang, flat strekning framføre meg, og flate bakkar er jo ikkje akkurat det mest utfordrande og adrenalinkickande når det gjeld aking. Så eg stoppa altså då eg var komen ca. opp til flata. Eg snudde akebrettet, humpa meg oppå, shuffla fram ein brukbar song på iPoden og heiv meg utfor. Kjempekjekt!

Kjektkjektkjekt. Eg ergrar meg grøn over at eg ikkje fann ut kor kjekt dette var før siste dagen i påskeferien, men det får berre vere slik. No veit eg det uansett til neste år. Eg tok meg i alle fall ein tur opp i dag òg, og i dag var det ekstra kjekt, for eg fekk med meg Mari. Ho overraska meg med å plutselig stå i gangen og sjå ut som en svært sjarmerande, stor unge. Vi gjekk berre ca. halvveis opp til Prestesætra, men etterpå bestemte vi oss for å sjekke ut potensielle akebakkar i nærområdet. Sidan mine lokale geografikunnskapar ikkje er heilt på topp, og Mari var så dum at ho stolte på meg, enda vi opp nede ved rekkehusa. Men kjekt var det likevel, sjølv då Mari etter å ha sagt hadet, la til: “Herregud, vi kunne jo ha heldt på slik heile påska!”

For å krydre teksten litt, tek eg med eit bilete frå då eg, Sunniva og Henrik vassa oss ”opp til flata” rett før påskeferien:

Vi kom raskt på at dei tre første bokstavane i namnet til INGvil faktisk utgjer heile den første stavinga. ING-vil. Difor er det logisk at INGvil er regelrett, og at alle dei særnamna der dei tre første bokstavane ikkje utgjer kun den første stavinga, er uregelrette. Men vi fann fort ut at dei finst det ganske mange av, og difor valde vi å dele inn dei uregelrette særnamna i ulike kategoriar, eller klasser:

Underregelrette særnamn

Overregelrette særnamn

Delregelrette særnamn

Mindreverdige særnamn

Dei underregelrette særnamna er nesten regelrette, men ikkje heilt, og difor valde vi altså å kalle dei underregelrette. Dette er namn der dei tre første bokstavane ikkje dekkjer heile den første stavinga, t.d. MAGnulf. Dersom MAGnulf skulle ha vore regelrett, måtte det vere MAGNulf, og det blir jo feil. Difor er MAGnulf underregelrett. (No lurer du kanskje på kvifor eg brukar MAGnulf som eksempel, i og med at det er eit ganske spesielt namn som berre er tildelt 10 personar i dette landet, men det er altså fordi ein av desse 10 er far min, og då er det logisk at det er han eg refererer til når eg skriv MAGnulf.) KRIstin er også underregelrett (vel, det verkar kanskje litt patetisk at eg skriv mitt eige namn med tre store forbokstavar, men det hadde i alle fall vore patetisk om eg ikkje hadde gjort det, då nokon kunne ha teke meg for å vere emo eller noko slikt).

Dei overregelrette særnamna er, som namnet seier, litt for mykje regelrette. Overregelrette, rett og slett. Dette er namn der dei tre første bokstavane overlappar staving nummer to, som i JUDit og KÅRe. Dersom dei skulle ha vore regelrette, måtte det ha vore JUdit og KÅre, og det hadde jo blitt litt urettferdig, sidan vi dermed signaliserer at vi ikkje er gladare i personane enn folk var i JEsus på 1600-talet.

Delregelrette særnamn er enkelt og greit namn som er uregelrette og har minst 3 stavingar. Vi lurte først på om vi skulle forby dei, men så kom vi på vår kjære SUNniva, som då sikkert ville føle seg lettare krenka. Difor valde vi å kalle desse namna delrette særnamn, altså særnamn som er delvis regelrette.

Så kom vi på at det faktisk finst namn på berre to bokstavar, og kanskje til og med nokre med kun éin bokstav.  Jo, for eksempel. Desse namna har jo rett og slett ikkje kapasitet til tre store forbokstavar. Sidan vi ikkje kjenner nokon med namn på kun to bokstavar, såg vi ikkje noko problem i å kalle desse namna for mindreverdige særnamn.

Ein kan jo sjølvsagt nytte dette andre vegen òg, ved å la vere å skrive stor forbokstav i namna til folk ein ikkje likar, som hitler, men vi har ikkje formulert nokon fast regel på dette. Endå.

Vi har bestemt oss for å formulere desse reglane litt meir formelt og sende brev til Språkrådet med forslag om innføring. Vi er i grunnen ganske spente på svaret, om vi i det heile får eit.

Eg fekk hjelp av Ingvil og Trude til å “spele det inn”, med nokre ikkje heilt vellukka bluesimprovisasjonsforsøk og litt blaspeling ifrå boka som følgde med.

Mamma har tulla litt med at pianoet har fått stjernenykker etter at sjølvaste Henrik Koppen har vore her og spelt på det, ikke berre éin, men opptil fleire gongar, til og med. Eg berre fnys når ho seier det, eg likar ikkje at pianoet mitt får nykker over at nokon annan enn eg har spelt på det. Mitt piano. MITT. Dessutan er det jo mange andre sjølvaste personar som har spelt på det, utan at det nødvendigvis har hatt så mykje å seie. Ta til dømes sjølvaste Ingvil Håberg eller sjølvaste Trude Brandal, sjølvaste Øystein Øye eller sjølvaste Sigrid Øye Gjersdal.

Sigrid og Marit synest det er ganske morosamt å “lure” oss andre til å tru at dei spelar medan pianoet spelar ein av dei innspelte songane som står i boka. Eg likar å lure dei andre til å tru at eg “lurar” dei, ved at eg spelar ein av dei songane som står i den boka medan eg smiler litt lurt. Alltid like morosamt, men nokre gongar kan det vere noko frustrerande dersom dei fortsatt ikkje trur meg etter at eg har avslørt meg. Pianoet har mange andre snedige funksjonar også, USB-tilkoplingsmoglegheiter og slikt. Og ein DDE-knapp. Eg veit ikkje heilt kva den er til enda, men den lyser raudt og seier “her blir det liv, rai, rai” når eg trykkjer på den. Neida. Men den lyser i alle fall raudt.

I heile år (og eigentleg i fjor òg) har eg brukt det at eg ikkje har piano, men berre eit lite fislekeyboard, som unnskyldning når eg ikkje har øvd på pianoleksa mi (dvs. om lag kvar veke). No har eg ikkje denne unnskyldninga lenger. Det er litt surt, men eg får berre bite det i meg og øve litt no og då, sjølv om det er så mykje anna eg heller ville ha spelt i staden for dei keisame standardskulepianomelodiane. No har eg dessutan fått alle Alle tiders sangbok-bøkene i julegåve, og då hadde det jo vore litt kjekt å øve seg litt på besifring og sånn.

Det som er så greit med eit piano, er at det berre står der, klar til å bli spelt på. Ein treng ikkje å pakke det opp og varme det opp før ein kan spele skikkeleg på det, som med ein klarinett. Ein treng ikkje tørke pianoet når ein er ferdig med å spele på det, heller. Dessutan finst det piano omtrent alle stader der ein treng å spele piano. Difor slepp ein pianospelar (eller pianist, om du insisterar) å ta med seg pianoet sitt overalt. Det hadde forresten kanskje vore litt mykje styr om pianistane måtte hatt med seg pianoa sine over alt, men berre tenk på dei som spelar kontrabass. Og sjølvsagt dei som spelar klarinett, for spør du meg, er det nesten unødvendig mykje styr å skulle ha med seg instrumentet over alt, i alle fall på skulen, når vi må skifte klasserom og bygg og sånn heile tida. Og dersom eg skal noko rett etter skulen, kan eg ikkje berre legge klarinetten igjen på skulen og håpe at den vil ligge der og vente på meg neste dag (den var trass alt ganske dyr).

Pianoet står der altså heile tida, klar til å ta imot meg om eg skulle ville spelle litt (det med to l’ar i “spele” kom automatisk, faktisk), dersom det ikkje er oppteke. For eeeigentleg er det ikkje berre mitt piano. Men eg likar å late som.